Reset

Bu yazıyı bugün yazmazsam ileride tekrar bugüne dönüp yazabileceğimi hiç sanmıyorum. O yüzden bugünkü karmakarışık duygular içinde cümleler yolunu bulduğunca, mümkün olduğunca kaybolmadan kendimi aktarmaya çalışacağım buraya.

Bugün Hayatımdaki önemli yol ayrımlarından birisini yaşadım. Ne birisi? Şimdiye kadarki en önemli en büyük ayrımı yaşadım. Bugün yaşadığım evi ardımda bırakıp yeni bir ev yeni bir hayata doğru yola çıktım. Ama öyle basit değil az durun hele, biraz flashback olmadan anlatmak piç eder mevzuyu.

Bundan on dokuz sene önce başlayan evliliği tam bir hafta önce takriben otuz saniye süren bir mahkeme ile noktaladık.

– Taraflar boşanma protokollerinide mutabık mı?

– Hala boşanmayı istiyor musunuz ?

– O zaman geçmiş olsun avukatını öpebilirsin.

Sonraki sabah uçakta yaşadığım yere, İngiltereye bekar olarak döndüm. O birkaç gün daha orada kalacaktı.

Boşanmak kolay da çocuğa durumu anlatmak, iste o hiç kolay değildi. Yalnız konuşmamak için dönmesini bekledim. Sonra da birkaç gece bir benim işim vardı bir onun ve ertelene ertelene pazar gününe kadar geldik. Ben boşanma kararından sonra kendime kalacak bir oda ayarlamıştım ve biraz da konuşmayı yapmayı bekledim evden ayrılmak için.

Ve işte o pazar bugündü.

Birkaç gün öncesine kadar iki medeni insan gibi ayrılırken, sona yaklaşırken anlamsızca abuklaşmaya başladık ve çok da iyi değildik son iki gündür. Sezmişti çocuk bir şeyler döndüğünü. Seninle konuşmamız lazım der demez ilk sorusu bu oldu. Ayrılıyorsunuz değil mi? Odasına gitti koşarak.

Yarım saat konuştuk sonra, annenle sen burada kalacaksın ben çok uzağa olmasa da başka bir eve gideceğim dedim. Beni de götür dedi. Gene geleceğim, annen çalışırken seninle kalacağım dedim, annem gitsin sen benimle kal dedi. Yarım saatin sonunda biraz sakinleşti. Ben de bir gece önceden hazırladığım bavulumu alıp inmeye başladım merdivenleri.

Hani kaldığınız otelden ayrılırken sağa sola bakarsınız ya unuttuğunuz bir şey var mı diye. Kendimi odalara o gözle bakarken buldum. Acaba kaldı mı bir şey?

Kalmaz mı? Neredeyse 20 yıl kaldı orada, üzerine titrediğim 13 yaşında  bir çocuk kaldı. İngiltere’de sınırsız oturum vizesini alır almaz Türkiye’deki evi satıp, yeni bir hayatta tutunmanın kanıtı olarak banka kredisi ile ne hayallerle aldığım ev kaldı.

Sonra bavulu yerleştirdim ön koltuğa. Arabanın arkası bir gün önce IKEA’dan aldığım masa, ofis koltuğu, nevresim, yastık, marketten aldığım şampuan, tuvalet kağıdı vs vs ile doluydu.

Son bir kez daha öptüm kızımı ve yola çıktım.

Bu kısacık 10 dakikalık yol aslında uzun bir geçişi simgeliyordu kafamda. Bir gün önce aldığım masa ve ofis koltuğu da hatta siparişini verdiğim devasa monitör de artık rengi uyar mı demeden, o oraya gitmez diye düşünmeden rahat ve fonksiyonel olarak kendime sipariş verdiğim ilk parçalardı. Monitörü sipariş ederken de düşünüyordum. Son yirmi yılda ilk defa saklamadan gizlemeden bu benim işimin bir parçası diye izahat vermeden kendime aldığım ilk parçalardı. Evet hayvan gibi de pahalı. Ama kimse karışmıyor artık.

Garip bir özgürlük hissi sarıyor insanı böyle.

Yağmurlu, kapalı, kasvetli bir Aralık gününde kurdum masamı koltuğumu odamda. Nevresimi geçirdim, dolaba yerleştirdim bavuldakileri. Hem de hiç biri diğeri ile aynı hizada olmadan.

Kızımla konuştum telefonda. İstediği bir tişört varmış. Onu söyledi. İyi. Demek ki o ilk şok atlatılmış.

Şimdi bir kahve koydum, sıcağı sıcağına yazıyorum kafamdakileri. Kontrat altı aylık ve bana öyle geliyor ki altı ay sonra ben eve geri döneceğim ve o gidecek başka bir yere. Çocuğa bakamayacağını o da biliyor ama etraftakileri, onların neler söyleyeceğini, kendi içindeki sesi dinleyip bunu kendisine itiraf edemiyor henüz. Ama edecek. Onu ondan iyi tanırım ben.

Kendimi aslında hafiflemiş hissediyorum bir yandan da. Bugün geri kalan ömrümün ilk günü. Bir kez daha reset attım hayatıma.

 

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.